Οι Διάλεκτοι πως Χάνονται

(Το όνομα Γκόλφω είναι παραδοσιακό ελληνικό όνομα, το οποίο ετυμολογικά σχετίζεται με την έννοια της αγαπημένης, της «κλειστής αγκαλιάς» ή του κόρφου (στήθους), προερχόμενο από το ρήμα κολπώ (κόλπος). Θεωρείται επίσης υποκοριστικό του βυζαντινού ονόματος Εγκολπία, ενώ συχνά συνδέεται με την έννοια της «πολύτιμης».)

Μία διάλεκτος δὲν εἶναι διαφθορά.
Εἶναι ἐπιβίωση.

Ὅταν νέοι ἀπὸ τὴν ἐπαρχία ἔνιωθαν ὑποχρεωμένοι
νὰ ἐγκαταλείψουν τὸν τρόπο ποὺ μιλούσαν
για νὰ ἀκούγονται «Ἀθηναῖοι»,
δὲν διόρθωναν τὴ γλῶσσα.
Κατέστελλαν μνήμη.

Κάτι παρόμοιο συνέβη στὴ Νότια Ἰταλία.
Οἱ ὁμιλητὲς τῶν Γκρεκάνικων ἔκρυβαν τὰ λόγια τους,
θεωρώντας τα κατώτερα.

Ἀλλὰ ἡ διάλεκτος δὲν εἶναι ἐπαρχιακὸ ἐλάττωμα.
Εἶναι γλωσσικὸ ἀπολίθωμα ποὺ ἀκόμη ἀναπνέει.

Πολλὲς φορὲς ἡ περιφέρεια διασώζει
ὅ,τι τὸ κέντρο ἔχει ἤδη λησμονήσει.

Το “Σύνδρομο του Επαρχιώτη”

Αυτό είναι κοινωνιογλωσσολογικό φαινόμενο.

Όταν η πρωτεύουσα επιβάλλει:

• μία προφορά
• μία μορφή
• ένα πρότυπο
• ένα “σωστό”

οι περιφερειακές μορφές στιγματίζονται.

Ο ομιλητής:

• ντρέπεται
• αυτολογοκρίνεται
• υιοθετεί το πρότυπο
• αποκόπτεται από την προφορική του μνήμη

Αυτό δεν είναι γλωσσικό.
Είναι ψυχολογικό.

Η διάλεκτος δεν είναι “κατώτερη”.
Είναι παλαιότερη επιβίωση.

Grecanica (Grico) — Παράλληλο Φαινόμενο