Η Μυθολογία δεν είναι Παραμύθι 1 κύκλος
Η Μυθολογία δεν είναι Παραμύθια
Σεζόν 1 · «Ιώ — το κορίτσι που έγινε χάρτης»
Επεισόδιο 1Το Άργος του Ινάχου
Πριν γίνει η Ιστορία βιβλίο, ήταν ένα ποτάμι.
Και το ποτάμι είχε μια κόρη.
Στην καρδιά της Πελοποννήσου, εκεί που ο κάμπος του Άργους ανοίγει σαν παλάμη προς τη θάλασσα, κυλάει ένα ποτάμι που οι ντόπιοι δεν το έλεγαν απλώς νερό. Το έλεγαν πατέρα.
Ο Ίναχος, έλεγαν οι Αργείοι, ήταν γιος του Ωκεανού και της Τηθύος — του μεγάλου ποταμού που ζώνει όλη τη γη και γεννά όλα τα ποτάμια του κόσμου, όπως το ξέρει και ο Όμηρος, που τον έβαλε στην άκρη-άκρη της ασπίδας του Αχιλλέα, να κυκλώνει όλες τις εικόνες της ζωής.
Ο Ίναχος αγάπησε τη Μελία, μια νύμφη από το γένος των δέντρων — Μελία θα πει φλαμουριά του βουνού, ο φράξος που δίνει τα κοντάρια· γέννημα κι εκείνη του Ουρανού, από τις πρώτες-πρώτες θυγατέρες του κόσμου.
Ποτάμι και δέντρο, νερό και ρίζα: από τέτοιο γάμο δεν γεννιούνται παραμύθια — γεννιούνται λαοί.
Σκηνή 2
Η Πρώτη Φωτιά
Το πρώτο τους παιδί το είπαν Φορωνέα. Και εδώ οι Αργείοι έλεγαν κάτι που έκανε τους άλλους Έλληνες να σηκώνουν το φρύδι: ότι ο Φορωνεύς ήταν ο πρώτος άνθρωπος. Όχι ο Προμηθεύς με τον πηλό, όχι ο Δευκαλίων με τις πέτρες — ο δικός τους, ο γιος του ποταμού.
Ο Παυσανίας, που περπάτησε αιώνες αργότερα σε τούτα τα χώματα και ρώτησε, το κατέγραψε με το χαμόγελο του τίμιου ρεπόρτερ: έτσι το λένε εδώ.
Και έλεγαν κι άλλα: ότι ο Φορωνεύς πρώτος μάζεψε τους σκόρπιους ανθρώπους, που ζούσαν ώς τότε μονάχοι σαν αγρίμια, και τους έβαλε να κατοικήσουν μαζί — και τον τόπο εκείνον τον είπαν Φορωνικόν άστυ, την πρώτη πολιτεία.
Κι ότι πρώτος αυτός έφερε τη φωτιά στους ανθρώπους της Πελοποννήσου.
Να η στιγμή που η προϊστορία παίρνει ανάσα
και ετοιμάζεται να γίνει ιστορία.
Σκηνή 3
Η Ιέρεια
Ο Ίναχος όμως είχε και μια κόρη. Την έλεγαν Ιώ. Και η Ιώ υπηρετούσε στο μεγάλο ιερό της περιοχής: ήταν ιέρεια της Ήρας, της βασίλισσας των θεών — της θεάς του ίδιου του Άργους, που το Ηραίον της στεκόταν πάνω από τον κάμπο σαν στέμμα.
Ένα κορίτσι του ποταμού, στη δούλεψη της πιο ζηλόφθονης θεάς του κόσμου.
Η μοίρα, όταν θέλει να γράψει μεγάλη ιστορία, διαλέγει πρώτα προσεκτικά τη σκηνή.
Γιατί κάποιος την πρόσεξε. Από πολύ ψηλά. Ο Δίας — ο ίδιος ο σύζυγος της θεάς που η Ιώ υπηρετούσε — άρχισε να χαμηλώνει το βλέμμα του προς το Άργος όλο και πιο συχνά.
Έλεγαν μάλιστα πως η κοπέλα έβλεπε όνειρα, νύχτα με τη νύχτα: φωνές απαλές που την καλούσαν στα λιβάδια της Λέρνης, εκεί που βοσκούσαν τα κοπάδια του πατέρα της.
Ο Ίναχος, πατέρας και ποτάμι, δυσανασχέτησε — τα νερά ξέρουν να διαβάζουν τα σύννεφα πριν από όλους. Έστειλε ανθρώπους στα μαντεία, στους Δελφούς και στη Δωδώνη, να ρωτήσουν τι ζητούν τα όνειρα από την κόρη του.
Και οι χρησμοί που γύρισαν πίσω ήταν από εκείνους που κανένας πατέρας δεν θέλει να ακούσει.
Αλλά αυτό είναι το επόμενο επεισόδιο.
Προς το παρόν, κράτησε την εικόνα: ένας κάμπος, ένα ποτάμι-πατέρας, μια πρώτη φωτιά με ανθρώπους ολόγυρα, κι ένα κορίτσι στο ιερό της Ήρας που δεν ξέρει ακόμα ότι το όνομά της θα γραφτεί πάνω σε δύο θάλασσες, ένα πέρασμα δύο ηπείρων, και στην πρώτη αράδα του πρώτου βιβλίου Ιστορίας που γράφτηκε ποτέ.
Επιστροφή στην αρχή ↑
