«Όλα ξεκίνησαν εδώ, στη γεωμετρία της Κρήτης, κάτω από τη σκιά του Ψηλορείτη και το φως μιας αρχέγονης πανσελήνου.
Όταν οι Κουρήτες χτύπησαν τις ασπίδες τους για να σκεπάσουν το κλάμα του θείου βρέφους, δεν γέννησαν απλώς έναν θόρυβο· παρέδωσαν στην ανθρωπότητα τον Πυρρίχιο*, τον ρυθμό της φρούρησης, την ιερή ασπίδα που προστατεύει τον Σπόρο της Ζωής από το σκοτάδι.
Από αυτόν τον ίδιο παλμό, αιώνες μετά, ξεπήδησε το Ζεϊμπέκικο. Ο χορός του μοναχικού ανθρώπου που δεν υποκρίνεται, που δεν λυγίζει, αλλά περιστρέφεται γύρω από το δικό του Κέντρο, συνομιλώντας απευθείας με το Σύμπαν.
Γιατί ο πρώτος ήχος της δημιουργίας δεν ήταν λέξη. Ήταν Ρυθμός.
Από το κοσμικό γάλα της Αμάλθειας μέχρι τα πέρατα της Ανατολής»
Η Μυθολογία μας δεν είναι παραμύθι του παρελθόντος. Είναι ο κρυφός κώδικας της ίδιας της Φύσης, ένας αιώνιος χορός ενέργειας, κίνησης και ισορροπίας. Είμαστε οι κληρονόμοι αυτού του Ρυθμού. Κι όσο οι ασπίδες μας ηχούν και τα βήματά μας χαράζουν τη γη, το καράβι της αλήθειας μας θα ταξιδεύει στο άπειρο, με τα πανιά γεμάτα Φως.»
*Πλάτων – Νόμοι (7-815α)
ὄρχησιν λέγοι. τὴν πολεμικὴν δὴ τούτων, ἄλλην οὖσαν τῆς εἰρηνικῆς, πυρρίχην ἄν τις ὀρθῶς προσαγορεύοι, τάς τε εὐλαβείας πασῶν πληγῶν καὶ βολῶν ἐκνεύσεσι καὶ ὑπείξει πάσῃ καὶ ἐκπηδήσεσιν ἐν ὕψει καὶ σὺν ταπεινώσει μιμουμένην, καὶ τὰς ταύταις ἐναντίας, τὰς ἐπὶ τὰ δραστικὰ φερομένας αὖ σχήματα, ἔν τε ταῖς τῶν τόξων βολαῖς καὶ ἀκοντίων καὶ πασῶν πληγῶν μιμήματα ἐπιχειρούσας μιμεῖσθαι· τό τε ὀρθὸν ἐν τούτοις καὶ τὸ εὔτονον, τῶν ἀγαθῶν σωμάτων (815β) καὶ ψυχῶν ὁπόταν γίγνηται μίμημα, εὐθυφερὲς ὡς τὸ πολὺ τῶν τοῦ σώματος μελῶν γιγνόμενον, ὀρθὸν..
Πυρρίχιος*(815a)….τον πολεμικό χορό που διαφέρει από τον ειρηνικό, θα μπορούσαμε να τον ονομάσει κανείς σωστά πυρρίχιο. Αυτός μιμείται, απ’ τη μια μεριά. τις κινήσεις που κάνει κάποιος για να αποφύγει όλα τα χτυπήματα που του έρχονται από κοντά ή από μακρυά, να πέφτει στο πλάι, να υποχωρεί, να πηδά ψηλά, να πέφτει χαμηλά• κι από την άλλη μεριά, τις αντίθετες κινήσεις που προσπαθούν να μιμηθούν τις επιθετικές στάσεις, τις βολές δηλαδή των τόξων και τις ρίψεις των ακοντίων και τις χειρονομίες που μιμούνται κάθε είδους χτύπημα. Το σωστό και το συντονισμένο που υπάρχει σ’ αυτούς τους χορούς, όταν γίνεται μίμηση των ωραίων σωμάτων και των ωραίων ψυχών, πραγματοποιείται όταν το σύνολο των μελών του σώματος διατηρεί την ευθύτητα των γραμμών του.
