Ρ ρ — Τὸ Γράμμα τῆς Ροῆς καὶ τῆς Ὀρμῆς
Αριθμητικὴ ἀξία: 100
Κοσμικὸν ἔργον: Ἡ Ῥοή — κίνησις, φορά, ῥυθμός, παλμός.
- Ἡ φύσις τῆς Ῥοπῆς
Στὴν ἑλληνικὴ παράδοση τὸ Ρ θεωρεῖται ἡμίφωνον, ἀλλὰ τὸ σπουδαιότερον ἡμίφωνον διότι δὲν δηλώνει μόνο ἤχον· δηλώνει ἐνέργεια.
Ῥέω, ῥοή, ῥοῦς, φορά, τρέχω, τρόμος, κρούω, θραύω,
ὅλα φέρουν μέσα τους μία δονητική ὁρμή.
Ο Πλάτων καὶ ὁ Σωκράτης θεωροῦσαν τὸ Ρ σύμβολον κινήσεως, κάτι ὡς φωνητικὴ μίμησις τῆς ἐνέργειας.
- Ῥ δασύ — Ῥ ψιλό
- Ὅταν τὸ Ρ ἔχει δασύ πνεῦμα, ἡ προφορά του πλησιάζει τὸ γαλλικό “r” — τραχύ, ἀνατριχιαστικό· ὅπως τὸ ποτάμι ποὺ χτυπᾷ πέτρα.
- Με ψιλὴ, ἡ μαλακὴ ῥοή τοῦ νεροῦ.
Παραδείγματα:
rheumatism, rhetoric, rhombus, rhythm — ὅλα ἔχουν τὴν ἀρχαία ἔκφραση τοῦ δασέος ῥ.
- Ὁ Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασσεύς λέγει
«Τραχύνει τὸ ῥ, καὶ ἐστὶ τῶν ὁμογενῶν γενναιότατον.»
Τὸ Ρ εἶναι γενναῖο.
Ἔχει μέσα του ἐκρηκτικότητα, τριβή, σύγκρουση, φόρα.
Ποτὲ δὲν εἶναι παθητικό — πάντοτε προκαλεῖ.
- Ὁ ὀνοματοποιὸς λόγος τῶν Ἑλλήνων
Ο ὀνοματουργός τῆς γλώσσας, ὁ μύστης ποὺ ἔδινε ὀνόματα στὰ πράγματα, εἶδε στὸ Ρ τὸ τέλειο μέσον γιὰ νὰ δηλώσῃ:
- ἢ τὴν ὁμαλὴ ῥοή (ῥοῦς, ῥοή, φορά)
- ἢ τὴν βίαιη κίνησιν (θραύω, τρέμω, τρόμος)
Τὸ γράμμα περιγράφει τὸ ἴδιο τὸ φαινόμενον.
- Ὅταν τελειώνει λέξιν: δηλώνει ῥοή
Κατὰ τὴν παράδοσιν, ὅταν τὸ ρ τελειώνει μιὰ λέξιν, σημαίνει ὅτι ἡ λέξη δὲν ἔχει σταματήσει· ῥεῖ.
Παράδειγμα:
- ἀστήρ → τὸ φῶς τοῦ ἄστρου ἔχει ροή.
- ἀήρ → ὁ ἀέρας κινείται.
- πῦρ → φλόγα, κίνησις, ἀνάσα.
- ὕδωρ → ἡ ἀέναος ῥοή.
Όταν προσθέτουμε κατάληξη:
- ἀέρας, ἀστερας — χάνεται ἡ φυσικὴ ἐνέργεια τοῦ τελικοῦ ρ.
- Ὁ κόσμος τῆς ῥοπῆς
Ἡ ἐνέργεια τοῦ Ρ τρέχει παντοῦ:
- Ῥήτωρ (ὁ ποταμὸς τοῦ λόγου)
- Ῥομφαία (ἡ κοφτερὴ ταχύτης)
- Ῥομβύται – Κουρῆτες (τελετουργικὴ κίνησις)
- Ὀρφεύς (ὁ τρέμων λυρικὸς παλμός)
Ἀκόμη καὶ στὶς τελετουργίες τῶν Δερβίσηδων ὁ ἀέναος στροβιλισμός μοιάζει μὲ τὴν ὀρμητικὴ φύση τοῦ Ρ.
- Συνοπτικὸ συμπέρασμα
Τὸ Ρ εἶναι:
- ἡ μυαλωμένη δόνηση,
- ἡ φωνητικὴ ὁρμή,
- ἡ κίνηση τοῦ σύμπαντος ὡς γράμμα.
Εάν η γλώσσα ήταν ποτάμι , το Ρ θα ήταν ο καταρράκτης
